Bilimsel Kaynaklar

Araştırmalarla Desteklenen Bilgiler

Arpa posasının hayvan beslemedeki etkilerine dair yürütülen araştırmalardan derlenen özetler.

Morrison, yaş arpa posasının aynı ağırlıktaki silajın yerine geçebileceğini ve süt sığırlarına günde 10–15 kg arasında verilebileceğini, 1 kg konsantre yemin 4 kg yaş arpa posası ile ikame edilebileceğini bildirmektedir. Johnson ve arkadaşları, rasyon kuru maddesinin %20'sinin arpa posası ile karşılanabileceğini; bu oran aşıldığında yem tüketiminde hafif bir düşüş olsa bile süt veriminde azalma görülmediğini rapor etmektedir.

Preston ve arkadaşları, kuru maddenin %30'unun arpa posasından karşılandığı rasyonlarda, ticari pelet yemle beslenen gruplara kıyasla daha yüksek canlı ağırlık kazancı ve yemden yararlanma tespit etmiştir. Araştırmacılar bu farkı, arpa posalı rasyonlarda karaciğer apselerinin belirgin şekilde azalmasına bağlamaktadır. Genel uygulamada, besi sığırlarına 100 kg canlı ağırlık başına günde 6–8 kg arpa posası önerilmektedir.

Adu, besi kuzularında rasyondaki mısırın %60–65'inin arpa posası ile ikame edilebileceğini ve bu değişimin besi performansını olumlu etkilediğini ortaya koymuştur. McCarthy ve arkadaşları ise mısır katkılı arpa posasının, ticari pelet yeme kıyasla besi kuzularında tek yem kaynağı olarak da kullanılabileceğini göstermiştir.

Armentano ve arkadaşları, rumende yıkımlanmaya dayanıklı protein kaynaklarının duodenuma geçen protein miktarını artırarak süt verimini olumlu etkilediğini belirtmektedir. Seymour ve Polan'ın çalışmasında, düşük enerjili rasyonlarda arpa posası verilen grupta süt veriminin daha yüksek olduğu gözlemlenmiş; bunun nedeni olarak arpa posasının rumende düşük sindirilebilirliğe sahip proteininin duodenuma daha fazla geçmesi gösterilmiştir. Aynı mekanizma, besi sığırlarında soya küspesi yerine arpa posası kullanıldığında da canlı ağırlık kazancını artırmaktadır.

Segerson ve Ganaphaty, arpa posasının E vitamini takviyesiyle birlikte verilmesi halinde, yüksek selenyum kapsamı sayesinde etçi ırk ineklerde ve koyunlarda döllenmeyi olumlu yönde etkilediğini ileri sürmektedir. Ayrıca arpa posasının kalsiyum ve fosfor kapsamının, üretimde kullanılan arpanın yaklaşık üç katına ulaştığı bildirilmektedir.

Allen ve Stevenson, bira üretiminde kullanılan arpanın yaklaşık %60–65 oranında nişasta içerdiğini, bu nişastanın neredeyse tamamının fermantasyon sırasında alkol ve karbondioksite dönüştüğünü, geriye kalan besin maddelerinin ise posada üç kat yoğunlaştığını bildirmektedir. Araştırmacılara göre kalan karbonhidratların büyük bölümünü ham selüloz oluşturur ve bu selülozun yaklaşık %25'i basit şekerlere dönüşür. Smith, bu düzeydeki eriyebilir karbonhidrat oranının kaliteli bir silaj elde etmek için yeterli olduğunu belirtmektedir.